Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 06-36 54 15 13

Emoties brengen beweging

02 oktober 2016

Het woord ‘emoties’ komt van het Latijnse woord ‘emovere’ wat betekent: doen bewegen. Hiermee is in één klap duidelijk dat gevoelens een lichamelijk actie vereisen; tranen, een gil of schop. Zodat er ruimte wordt geschapen om ook innerlijk een stap vooruit te maken. Emoties vragen en brengen dus beweging. Zeker in kinderen.

 

Er zijn vier basisemoties: blij, boos, bang en verdrietig. In meer uitgebreide theorieën  spreken we over zes of acht basisgevoelens , voor nu houd ik het even basaal. Vanaf het eerste moment heeft een kind al deze emoties. Daar hoeft de baby niets voor te doen, ze zijn er gewoon. Voor een deel ontwikkelt door de vruchtwatermarinade van zijn moeder.

Gevoelens onderscheiden een 'wie' van een 'wat'. Albert Einstein zei: “Het leven is als fietsen: om je evenwicht te kunnen houden, moet je in beweging blijven.” Emoties geven een gevoel van leven; zelfs als deze vooral negatief zijn. Ieder individu heeft een unieke mix van gevoelens. Welke gevoelens prettig of onprettig zijn is persoonsafhankelijk. Zo heeft onderzoek aangetoond dat mannen een sterkere neiging hebben tot het opzoeken van situaties waarin zij agressie en opwinding ervaren, terwijl vrouwen deze situaties eerder mijden. Ditzelfde geldt voor de intensiteit waarin men emoties ervaart; terwijl de een intens kan genieten van een mooi boek, duurt de vreugde van een ander tot de volgende bladzijde.

Voor kinderen zijn gevoelens slechts huizen, voor volwassenen gevangenissen. De meest pure mens, een baby, ervaart emoties slechts tijdelijk; doorleeft, voelt en accepteert ze. Volwassenen worden vaak beheerst door hun gevoelens, niet meer in staat ze los te laten. Immers; voor je iets kunt loslaten, moet je het eerst vasthouden. En emoties écht beet pakken en aandacht geven, dat wordt vaak afgeleerd in opvoeding. Met goede bedoelingen proberen ouders hun kinderen af te leiden van pijn: “Je krijgt nu een spuitje, kijk eens wat een leuk beertje!” of boosheid te onderdrukken: “Je hoeft niet boos te worden als je een keer je zin niet krijgt.” Dat doen we bij negatieve uitingen, maar ook bij positieve: “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.”

Redenen voor het onbewust uitzetten van emoties zijn er legio. Heel begrijpelijk willen ouders hun kind het liefst gelukkig zien en doet het beeld van een kind dat intens verdrietig is simpelweg te veel pijn. Ook hopen ouders hun kind sociaal geaccepteerd gedrag te leren, door emoties ‘gecontroleerd’ te uiten. Soms weten ouders zelf niet hoe ze met bepaalde gevoelens moeten omgaan. Denk aan een moeder die, uit angst voor conflicten, nagenoeg nooit boos wordt en daarom de boosheid van haar zoon zo snel mogelijk sust. Voor kinderen staat niet mogen ventileren van gevoelens gelijk aan niet mogen voelen; wat in volwassenheid resulteert in een gevoel van ‘niet helemaal zichzelf kunnen zijn’.

Wat zou er gebeuren als we van iedere emotie het nut konden inzien? Emoties worden fysiek geuit. Bij verdriet komen er tranen. De bedoeling van die tranen, naast verwerking van de ervaring, is dat iemand anders het hartzeer opmerkt en de neiging krijgt om te steunen. Bij angst verstijft het lichaam. De waarde van verstarring is dat een ander – die wel nog in staat is helder te denken – het even van ons overneemt en de bedreiging tackelt. Bij boosheid stralen we kracht uit, door stemverheffing of lichaamstaal. Het doel hiervan is te laten merken dat er een persoonlijke grens is bereikt. Als we ons blij voelen gaan we lachen, waarbij de intentie uiteraard is om ons geluk te delen met de mensen om ons heen. Concluderend: emoties vragen een fysieke uiting, waardoor ze zowel diegene die de emotie voelt in ontwikkeling brengen, als de mensen om hen heen.

Erkenning door ouders van alle emoties van hun kind levert groei op voor een ieder. Moeten alle uitingen dan maar geaccepteerd worden? Geenszins. Wanneer de fysieke of emotionele veiligheid bedreigd wordt, is het tijd om in te grijpen. Gebaseerd op een uitspraak van Aletha Solter pleit ik voor: Opvoeding waarin ruimte is voor emoties en begrenzing van gedrag. Kinderen op een veilige en gezonde manier leren omgaan met hun gevoelens vraagt van ouders dat zij zelf reflecteren op hun eigen gevoelswereld en de manier waarop zij dit voorleven aan kinderen. Emoties zijn immers besmettelijk.

Leave your comments

0
terms and condition.

Comments

  • No comments found