Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 06-36 54 15 13

School. Boos. Autoritje. Team.

09 januari 2017

Hij is 4 jaar en komt thuis van school. Hij schreeuwt. Hij stampt. Hij gaat op de grond liggen. Hij  mokt. Hij weigert aan tafel te komen. Hij daagt zijn broer en zus uit. HIJ. IS. BOOS!  Ik ben 37 jaar en snap er niets van. Ik luister. Ik kijk. Ik kook (avondeten). Ik vraag. Ik negeer. Ik beveel. Ik knuffel en wordt weggeduwd. Ik voel mee. Ik geef het even op.

Mijn oudste twee kinderen gaan met plezier naar school . In het begin was het voor onze oudste even wennen: iedere dag naar school. Maar al gauw vond hij zijn draai. En behalve af en toe kleine onderbrekingen door bekoelde vriendschappen, is hij altijd zingend en fluitend naar school gegaan. Ook onze dochter keek uit naar het moment dat ze naar de ‘grote’ school mocht. Groep 1 vond ze toppie, groep 2 ‘mwah’ en vanaf groep 3 huppelt ze ook de poort door. En zo zijn we nu 5 jaar verder en heb ik nagenoeg nooit weerstand gezien.

Dat is nu veranderd.  Onze derde verlangde de laatste 3 maanden van zijn 3 jarige leven naar sociale contacten, nieuwe uitdagingen en onontdekte terreinen. Hij vroeg me dagelijks: “Gaan we vandaag ergens naar toe?” of “Mag ik met iemand afspreken?”.  Voor mij tekenen dat hij zin had in de basisschool. Hij begon vol goede moed. En nam op dag één gemakkelijk afscheid. Maar daarna ging het snel bergafwaarts. Al op de vierde dag  liet hij me niet los toen ik hem bracht. Hij was doodop, dus hielden we hem op maandagmiddag en vrijdagmiddag thuis. Maar nog vroeg hij iedere ochtend: “Moet ik vandaag wééééér naar school?”

En vandaag komt hij thuis: huilend, schreeuwend en tierend. Na twee maanden school laat hij vandaag een flinke uitbarsting zien. Hij komt binnen en laat zich op de grond vallen. Is niet blij met het gekookte diner. Vertikt zijn handen te wassen of een plas te doen. Ik probeer hem te troosten, knuffelen en op te pakken. Hij worstelt, slaat van zich af en gilt. Zijn broer en zus mogen niet eens naar hem kijken. Zijn grote vriend: onze jongste zoon keurt hij geen blik waardig. Er is iets aan de hand! Ik vraag, maar hij kan het niet vertellen, snauwt: "Niks!" Ik geef het op.

We gaan aan tafel. Hij eet. Nee, ik voed hem. Hij is te moe om te eten. Tot overmaat van ramp (denk ik) moeten we die avond de auto naar de garage rijden. Dus, terwijl het eigenlijk zijn bedtijd is, om 18:30 uur iedereen in de auto op weg naar de garage. Tijdens de rit zegt hij ineens: “Mam, Pietje zei allemaal stomme dingen tegen mij. Dat mij kerstcadeautjes niet leuk waren, dat de kerstman stom is. Dat ik niet mee mocht spelen. Dat ik lelijke schoenen aan had. Volgens mij had Pietje een verdrietig hart” Ik stoot mijn man aan; dit is het! “Goh  jongen, echt waar? Wat vervelend. Dat voelt verdrietig, al die nare woorden. Kunnen we iets voor je doen?” …Stilte… Ik probeer voorzichtig: “Zullen wij jou helpen om die nare woorden te vervangen door lieve woorden, zodat jouw hartje blij wordt? ….”Mhhmhh”…. Dus ik zeg: “Wie kan er iets liefs tegen T. zeggen?” Zus begint: “Lief, stoer, knap, slim.” Broer vult aan: “T. ik vind jou knap, dat jij weet dat Pietje verdrietig is in zijn hart.” En zo zitten we in de auto. En langzaam zie ik mijn lieve zoontje weer rustig worden… en blij… en zacht. Wat ben ik dankbaar voor dit ritje, ook al was het eigenlijk bedtijd.

De volgende dag krijg ik toch de onvermijdelijke vraag. “Ja, jongen, vandaag moet je ook weer naar school.” Hij is opnieuw teleurgesteld. Maar, het lijkt iets minder… of verbeeld ik het me? Ik vertel juf over gisteravond. ’s Middags ontvang ik een mailtje van juf met het onderwerp ‘Jullie kerel’ *smelt. Ze schrijft dat na het afscheid onze kerel een fijne dag heeft gehad. Ik ben blij met juf. Ik ben blij met mijn kids die hun broertje konden helpen door lieve dingen te zeggen. Ik ben blij dat ik mijn kind geleerd heb om goed te voelen en vervolgens op zijn eigen tijd te verwoorden wat hem dwars zit. En die tegenzin in school? … Dat doet echt pijn… maar dat mag nu even… want dat wordt beter… Hij heeft een goed team om zich heen.

Leave your comments

0
terms and condition.

Comments

  • No comments found